Miniaturowe drzewka

Witryna dla miłośników bonzai

Historia bonzai

Choć bonzai są dziś znane jako element japońskiej kultury, to tak naprawdę pochodzą z Chin. Istnieją podejrzenia, że z kolei Chińczycy zaczerpnęli bonzai z kultury indyjskiej. Z uwagi na to, że dawniej podróże trwały miesiącami, chińscy urzędnicy chcieli mieć ze sobą coś, co przypominałoby im o rodzinnych stronach. Idealnie do tego celu nadawały się zminiaturyzowane drzewa, którymi jednocześnie można było pochwalić się przed innymi narodami.
Znane nam początki bonzai sięgają czasów starożytnych. Pierwsza wzmianka o nich pochodzi z czasów panowania dynastii Cin, czyli około 220 r. p.n.e. Oprócz “zwykłego” bonzai popularne było wówczas tworzenie całych pejzaży, składających się z większej ilości miniaturowych roślin. Ich główną ozdobą były figurki ustawiane wśród drzewek. Przedstawiały one domki, sylwetki ludzi, jeziorka, strumyki itd. Taki zminiaturyzowany pejzaż wyglądał niezwykle, ale też wymagał olbrzymiej ilości pracy w celu utrzymania w należytym stanie.
Bonzai jest jedną z wielu rzeczy, jakie Japończycy przejęli od Chińczyków. Co ciekawe, w Chinach sztuka bonsai nie jest dziś uprawiana na szeroką skalę. Za to Japonia przyczyniła się do jej rozwoju i rozkwitu. Nie wiadomo dokładnie, kiedy Japończycy zainteresowali się bonzai. Prawdopodobnie stało się to w VIII wieku n.e. Około X wieku n.e. bonzai było już bardzo popularne. Istniała nawet fachowa literatura na ten temat. Wizerunki zminiaturyzowanych roślin można było m.in. zobaczyć na malowidłach w grobowcach z tamtego okresu.
Stosunkowo długo, bo aż do XVII wieku, bonzai było sztuką szlachetną, zarezerwowaną dla wysoko urodzonych i mnichów klasztornych. Dopiero za czasów panowania rodu Tokugawa, czyli w XVII i XVIII wieku, rozprzestrzenił się wśród zwykłych ludzi. Chiński urzędnik Chu Shun-Sui przyczynił się do rozpowszechnienia bonzai pomiędzy zwykłymi obywatelami, przywożąc do Japonii w 1644 roku specjalistyczną literaturę na ten temat. Do dziś w Tokio rośnie najstarsze bonzai pochodzące właśnie z tego okresu. Jest nim sosna należąca do cesarskiej kolekcji.